Eblas kompreneble, ke iuj aŭ multaj el niaj legantoj ne ŝatas paroli pri politiko ĝenerale kaj eĉ malpli pri politiko en Venezuelo, ĉar ili oftas konsideri, ke esperantistoj ne devas okupiĝi pri tiu temo, kiu “damaĝas la progreson de nia lingvo kaj movado” ( !?). Ĉu vere ? Mi ne nur malkonsentas tiun vidpunkton, sed ankoraŭ konsideras, ke unu el la ĉefaj malfortoj de nia movado estas tiu supozebla mito kaj neniama praktikebla “neŭtraleco”. Ĝi povas esti modelo, sed ne realo.

En la reta portalo Ĝangalo, kiun oni ĉiam laŭdas pro ĝia seriozeco, nivelo kaj abunda promocio de la lingvo Esperanto, ene kaj ekstere de la movado, kelkfoje oni povas trovi klarajn spurojn de la influo de iu efektiva kampanjo organizita precipe kadre de naciaj kaj internaciaj amaskomunikiloj.

Tiuj ĉi organizaĵoj, amaskomunikiloj, kiuj reprezentas la modernan ideologian superpovon, la novan inkvizicion, disvolvas nuntempe kampanjon kontraŭ Venezuelo, nature ne organizita sur raciaj bazoj aŭ konsideroj.